Ik had al snel door dat ik op de een of andere manier veel gedaan kreeg met woorden. Dat voelde krachtig, maar tegelijk kon ik me niet ontdoen van het gevoel dat ik iets onherroepelijks kwijtgespeeld was. Alsof met het woord ‘boom’ de boom zelf verdwenen was.

Daarenboven hoorde en zag ik hoe je mensen kan breken met woorden. En dan werd ik misselijk van het feit dat ik zo goed was met woorden, doodsbang dat ik ze zou misbruiken. En toch, ondanks alles, droeg ik in mij het vertrouwen dat taal kan genezen, dat een woord, op het juiste moment en op de juiste toon gezegd, een leven kan veranderen.

Op mijn zestiende las ik het dagboek van Etty Hillesum, een 27-jarige joodse vrouw die temidden van de jodenvervolging getuigde van haar onverzettelijke liefde voor mensen en voor het leven. Haar woorden raakten me diep en zetten me op mijn weg: ‘How to see deeply into another’s situation and find the words to calm and heal’ (Thomas Moore).

Achteraf heb ik me weleens afgevraagd waarom ik Nederlandse en Engelse literatuur ging studeren. Waarom geen psychologie bijvoorbeeld? Ach, ik volgde gewoon mijn voeten toen. Het grote geluk is dat ik mensen heb leren lezen als een boek: wachtend op metaforen die kunnen genezen, op zoek naar de zin die een draai geeft aan al het voorgaande, luisterend naar dat wat niet praat, tussen de regels door.

Op 11 september 2001 keerde ik terug van een indrukwekkende fietsreis door Amerika. En samen met de torens stortte mijn leven in elkaar. Ik was 27 jaar. Een uitputtend fysiek en emotioneel proces begon: gezondheid, werkplezier, werk, zelfvertrouwen, erkenning, sociaal contact, lichtheid, ik speelde het een voor een kwijt.

Een tweejarige opleiding NLP bij Eric Schneider en een ernstige val hielpen me – letterlijk en figuurlijk - door de knieën gaan. Ik gaf mijn leven uit handen. Er werd me iets gevraagd. Maar wat?

In het voorjaar 2004 was de fysieke pijn zo onverdraaglijk dat ik mij in een impuls inschrijf voor een ademweek. Dokters vonden niets en ik zocht mijn eigen wegen naar heling. En al ademend gebeurde ineens wat ik al een leven lang miste: ik viel uit de woorden. Beelden ontrolden zich voor me, zonder enige bewuste controle en met een ongelooflijke intelligentie. Ik maakte kennis met de oudste helingstechniek ter wereld: trance.

De jaren die volgden verkende ik deze innerlijke werelden, aangevuld met een intense training in aardverbinding en centeren. En op een dag ontmoette ik mijn innerlijke mentor Milton Erickson. Hij steunde me om de weg van de therapeut-healer te gaan. Het was een keiharde weg. Ik werd in de woestijn gegooid en kreeg de opdracht om water te vinden; ‘om te ontginnen waar men geen vruchtbaarheid vermoedt’ (naar de woorden van Marsman).  Het was één groot dood-en-wedergeboorte proces; jarenlang, met heftige fysieke en emotionele pijnen. En ja, ik vond water.

Ergens onderweg stootte ik op de theorie van Dabrowski en meteen liepen de tranen over mijn wangen. Ik was hoogbegaafd. Het was de zin die een draai gaf aan al het voorgaande. En in een flits wist ik dat dàt mijn job was: het begeleiden van hoogbegaafde volwassenen. Alsof mijn hele leven me daarop voorbereid had.

Sinds september 2007 heb ik mijn eigen praktijk. Zó blij dat ik mijn werk eindelijk kan delen.