Herkennen

Er geldt een krachtige wet in verband met herkenning: dat wat je raakt, roept je. Die wet omzeilt ons veilig, vertrouwde verstand en helpt het onbekende in onszelf onder ogen zien. Hij zet precies die boeken, die websites, die mensen, die beelden, die ervaringen op ons pad die we nodig hebben en laat ons op niet mis te verstane wijze weten dat er iets ‘van betekenis’ gebeurt. Dan lees je bijvoorbeeld iets over hoogbegaafdheid en plots begin je te huilen, of je lijf gaat aan het tintelen.

In de praktijk zie je dat mensen hun hoogbegaafdheid zelden in één keer ontdekken. Sommige zijn al een tijdje aan de gang rond intensiteit, bijvoorbeeld via boeken rond hooggevoeligheid, maar zijn zich niet bewust van hun intelligentie. Andere weten van hun intelligentie via een assessment tijdens een sollicitatietraject? maar zijn zich niet bewust van hun intensiteit. Terwijl hoogbegaafdheid nu net gaat over de onlosmakelijke verbondenheid van intensiteit (voelen) en intelligentie (denken). Dabrowski en Piechowski hebben er herhaaldelijk op gewezen dat het voelen het denken voedt en informeert – neem het voorbeeld van de tranen of het tintelende lijf. Iemand die in staat is om diep te voelen, neemt een pak meer waarnemingen mee in zijn denken en komt tot grotere inzichten.

In mijn begeleidingswerk maak ik geen gebruik van intelligentietests, omdat ongewone intelligentie zich vaak niet laat zien in een gestandaardiseerde test. En als ze zich toch meetbaar laat zien (bv. de klassieke wiskundeknobbel)en door een externe ‘autoriteit’ bevestigd wordt, blijkt dat nogal wat mensen zich volstrekt niet herkennen in het label hoogbegaafd en bijgevolg ook niet aan het toeëigeningsproces beginnen. Er is namelijk geen enkele link tussen dat testresultaat en dat wat mensen meemaken in hun leven. Pas wanneer je het typisch resulterend gedrag van hoogbegaafdheid begint toe te lichten vanuit het eigen levensverhaal, worden mensen geraakt. Dán is er herkenning.

Gezien en gehoord worden

Op het moment van herkenning zie je het effect van hoogbegaafd-zijn op je werk en leven nog niet. Er is herkenning, maar nog geen inzicht. Het helpt om websites te lezen, workshops te volgen, boeken te kopen, maar uit eigen ervaring weet ik dat de doorbraak er pas komt wanneer je een ander mens treft die je eigenheid ziet en je intensiteit en intelligentie benoemt; zolang het geen woorden krijgt en onuitgesproken blijft, kan het geen wortel schieten. Een stuk van jezelf is doodgezwegen – vaak al jarenlang – en alleen een ander kan dat opnieuw tot leven roepen. Doordat het een naam krijgt in de ogen van iemand, ontvang je de zegen: ‘Ik zie je, jij hebt waarde, jij hebt iets bij te dragen, iets speciaal en uniek, ga maar, doe maar, laat maar zien wie je bent’. En zo krijg je een plek in de wereld.

Waarderen, je waarde eren

Door die diepe erkenning begin je naar je leven te kijken door een andere bril. Alles wat je meegemaakt heb, komt in een ander licht te staan. Alsof je jezelf voor de eerste keer kan begrijpen en accepteren. Het raakt elke vezel van je ervaring. Ontroerend. Het effect is dubbel: langs de ene kant komt er onderdrukte kracht vrij, langs de andere kant komt er verdriet en pijn naar boven. Door de waarheid van je anders-zijn te zien, te horen en te voelen, lost het langzaam op in uniek-zijn. De alchemie van aanwezigheid, de praktijk van verbinding, doet zijn werk. Het maakt nu deel van je uit en je kan het vormgeven in je leven.